Zoeken

Dingen waar ik, net als mijn cliënten, ook tegenaan loop





First things first. Mijn boek is zo goed als af! Hoera! Ik moet de puntjes nog op de ‘i’ zetten en werken aan de vormgeving, maar de inhoud is er.


Verder heb ik nagedacht over een nieuwe blogpost en kwam ik op het idee om te schrijven over de obstakels en tegenslagen waar ik zelf mee te maken heb en waar veel van mijn cliënten ook tegenaan lopen.


Betreft mijn e-book…


Om inspiratie op te doen las ik Consider This van Chuck Palahniuk, één van mijn favoriete auteurs. Het boek dient als een gids voor mensen die van plan zijn hun eerste roman te schrijven. Chuck geeft zelf ook workshops voor beginnende schrijvers en zo heeft hij zijn eigen beste tips, en die van zijn voormalige mentoren, verzameld in het boek.


Eén van de redenen waarom Chuck graag schrijft en ook zijn verhalen voorleest op tournee, is om mensen de ruimte te bieden om hun verhalen te delen. Als je bekend bent met Chuck zijn werk, dan weet je dat het geen verhalen zijn die jou laten ontspannen voor het slapengaan. Integendeel, zijn werk confronteert jou met de meest duistere kanten van het leven.


In zijn boek Haunted komen diverse verhalen aan bod. Denk aan een jongen die ingrediënten koopt voor een worteltaart, maar vervolgens alleen de wortel gebruikt om in zijn reet te stoppen. Met alle gevolgen van dien. Omdat het verhaal is geschreven vanuit een ik-vorm denkt men vaak dat het verhaal een persoonlijke ervaring is geweest van Chuck.


Hij neemt een rol op zich die allesbehalve flatterend is wanneer hij zijn werk voorleest. En door zichzelf in een kwetsbare positie te zetten, biedt hij een podium aan anderen om hun geheimen en meest intieme verhalen te delen.


De verhalen die men deelt met Chuck geeft hem inspiratie voor zijn romans en krijgt de verteller eindelijk verlossing van zijn of haar ervaringen.


Ik deel vrij weinig over mezelf op mijn website en ook in het echte leven ben ik een gereserveerd persoon. Maar ook ik heb problemen en gaat niet alles altijd zoals ik wil, bijvoorbeeld:


1. Gelijkgestemden vinden / vrienden maken.


Ik heb niet veel vrienden. Sterker nog, de laatste jaren heb ik best wat mensen komen en zien gaan. Ik las eens een mooie quote van iemand die hierover zei dat je het leven met vrienden kunt beschouwen als een busreis. Sommigen blijven tot het einde, anderen stappen eerder uit.






Doordat ik dit jaar merkte wel behoefte te hebben aan het ontmoeten van nieuwe mensen installeerde ik de apps Bumble BFF en Amigos. Bumble BFF werkt als ieder ander dating app waarbij je mensen kunt ‘liken’ en na een match met diegene, je een gesprek kunt beginnen.


Amigos is een app die ontwikkeld is in de lockdown. Heb je een account, dan ben je zichtbaar op een map van de omgeving waar je in woont, waar je ook de profielen ziet van anderen. Het doel van de app is om mensen te verbinden die op zoek zijn naar gezelschap voor een gedeelde interesse.


Via beide apps heb ik mensen gesproken en waarvan ik er sommigen heb ontmoet. Bij de meeste mensen weet je algauw dat een vriendschap er niet in zit omdat je te verschillend bent en dat de eerste keer dat je elkaar ziet, ook de laatste keer zal zijn.


Bij anderen had ik soms het idee dat er wel een vriendschap ontstond. Totdat ik keer op keer te horen kreeg dat de ander het druk had, ziek was of er iets anders tussen kwam. En dan hoor je ineens niks meer…


Ik vind vrienden maken dus moeilijk. Door mijn chronische aandoening kan ik mij ook niet aansluiten bij iedere (sport)club dus de opties zijn ook beperkt.


2. Twijfelen aan mezelf na een afwijzing.


Mijn zoektocht naar nieuwe vrienden is nog niet geslaagd. En als je jezelf in een kwetsbare positie plaatst door nieuwe dingen te ondernemen, initiatief te nemen in het zoeken van contact met anderen, dan is het onvermijdelijk om ook eens afgewezen te worden.


Tegen mijn cliënten zeg ik dat ze niet direct aan zichzelf hoeven te twijfelen omdat niet iedere reden met hen te maken heeft. Dat afwijzing een functie heeft en het mensen, die niet bij elkaar passen, gescheiden houdt.


En toch betrapte ik mezelf erop dat ik flink aan mezelf twijfelde toen een vriendin recent de vriendschap verbrak. Dat ik, omdat ik geen verklaring kreeg, zelf maar redenen verzon waarom iemand niet bevriend met mij wilde zijn.


Was ik too much? Waren mijn grappen te hard? Moet ik beter nadenken voordat ik iets zeg? Ben ik intimiderend, te intens of simpelweg niet leuk genoeg om mee om te gaan?


Toch houd ik hoop, want ik heb wel een paar vrienden. En een hele lieve vriend en een goede band met mijn zus. Er zijn vast meer mensen die mij kunnen waarderen om de juiste redenen. Ik heb ze alleen nog niet ontmoet.


Voor mijn onderneming heb ik best wat bedrijven benaderd voor een samenwerking. Ook hierin krijg ik weleens een ‘nee’ te horen of helemaal geen reactie! Ik krijg dus best vaak te maken met afwijzingen.


3. Het somber inzien.


Soms heb ik ook zin om op te geven. Te zwelgen in medelijden. De telefoon niet op te nemen en zie ik het nut van alles er even niet meer in. Zoals het mopshondje hieronder.





En dat is ook 'ok.' Ik mag balen van dingen. Ik mag mij even niet goed voelen. Dat is menselijk en normaal. Zolang ik mezelf maar tijdig een schop onder mijn eigen kont geef.


Dat ik weer besef dat ik er ook weer uit kan komen. Dat mijn leven mijn verantwoordelijkheid is en dat ik alle narigheid uit het verleden tot dusver heb overleefd. Waarom zou het mij deze keer niet lukken te slagen?


Bij mij gaan dingen dus niet altijd even van een leien dakje. Het is vooral belangrijk om door te blijven gaan en niet op te geven, hoe moeilijk dit ook kan zijn.


Ik zal mij niet altijd zo slecht blijven voelen. Ook deze dag gaat weer voorbij. Ik kan altijd en op ieder moment weer opnieuw beginnen.


Wat dit betreft denk ik vaak aan een stukje tekst van het nummer English Summer Rain van Placebo:


Hold your breath and count to ten. Fall apart. And start again.


Waar loop jij tegenaan?


Tot de volgende keer,


Mila


0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven